045

همانطور که چاووشی در هندزفری هایم ناله میکند با آن صدای خسته اش! خیال میکنم سالها بعد نویسنده مشهوری خواهم شد عکسم صفحه اول مجله ها چاپ خواهد شد همان روزها صبح که شد صبحانه ات را که با مرد و فرزندت خوردی و شوهرت را راهی کردی راه خواهی افتاد تا فرزندت را به مدرسه ببری از جلوی دکه رد خواهی شد ، عکس من را خواهی دید حواست پرت میشود یکهو میایستی و غرق در افکارت خواهی شد ! با صدای لطیف فرزندت که داد میزند:مامان ؛ دیر شد: خودت را از مرداب افکارت بیرون خواهی کشید تا مدرسه فرزندت سکوت خواهی کرد برای بازگشت ناخودآگاه پاهایت راهی که دکه دارد را انتخاب میکند برمیگردی صفحه روی مجله با باد بلند میشود دستت را میگذاری با آن نگاه مهربانت نگاهم خواهی کرد! حالت عوض خواهد شد ، فکرت مشغول خواهد شد مغرور تر از گذشته بلند میشوی عینک افتابی ات را میزنی به شوهرت زنگ میزنی و با لحنِ دلبرانه ات میپرسی :عزیزم شام چی درست کنم برات ؟! خودت را به هر راهی میخواهی بزنی بزن! خیالم تخت است ! من تمامت کردم ! خیال میکنی فراموشم کرده ای ! با خودت میگویی : لعنتی چرا ولم نمیکنی ؟! میدانی ؟! من تورا درگیر نکردم ، عشق تورا درگیر کردچون من عاشق بودم !من که نه ! اما عشق تورا از طرف من هر روز تورا قصاص خواهد کرد!وقتی هر بار با دیدنِ شوهرت اول یاد من خواهی افتاد بعد در اغوشش میروی! حالا هی با خودت فکر کن تمام شد تمام کردی!